Расія vs. Грузія

Можа з першага позірку і здаецца, што першая пост-савецкая агрэсія Расіі і дасягнула сваіх мэт. Дэстабілізацыя ўнутранай сітуацыі Грузіі і напад на яе еднасьць. Канфлікт паказаў неабьяднанасьць і неабароназдолнасьць Эўропы перад імпэрскай экспансіяй Расіі. Але ўвага! Голай сілы не хопіць, як ніколі на доўгі час не хапала. Імпэрыі руйнуюцца знутры. Для рэгіенаў што жадаюць, як бы вызваленьня, неабходна перш за ўсе прызнаньне. Чаго няма. Эўропа няхай разрозненна, але супраць. Бо з пачатку гэта была падрыхтаваная спроба падзяліць суверэную Грузію. Але пагаворым аб Эўропе. Джэнтльмэнская палітыка Эўропы ня ведае што рабіць з моцнай хваляй з Усходу. Захад разьяднаны і кароль што называецца нагі. Спробы адлучыць Расію ад Савету Эўропы і Вялікай Васьмеркі маларэальны, бо Фрацыя ці Нямеччына могуць легка геты прапановы заблакаваць. Захад паранейшаму не мае рашучасьці і еднасьці. У ты час хто арыентуецца на захад іншыя арыентуюцца на Ўсход. Але і тое і тое марна, калі за тым няма праўды. А праўду бачыць кожны. Чужынскія расійскія войскі на тэрыторыі суседняй Грузіі. Сеняшняя расійская ўлада безумоўна мае за сабой унутрыньнюю падтрымку. Гэта дзякуючы выдатнай агітацыі і геннаму рускаму шавінізму. Але яшчэ і дзякуючы ўзросту рускай эканомікі ў апошні час. Але чым больш аўтарытарная краіна мае неапраўданых прыбыляў з сыравін, тым меньш ей патрэбны бізнэс, як клас і дэмакратыя як строй. Польшча, якая амаль да сення сумнявалася наконт ПРО, урэшце пагадзілася. Таму, што зараз бачна, што маем яшчэ ад каго абараняцца. І гэта мы не кажам пра Іран ды Паўночную Карэю. Больш таго, гэты ваены інцыдэнт падштурхнуй еднацца Эўропу і далучацца да яе Грузію з Украінай. Так, можа і не зусім заходнія па сабе краіны, пад пагрозай Усходу мусяць будаваць сабе дарогу ў НАТА і ЕС. Вынік канфлікту ўбачым таксама і на прэзыдэнтскіх выбарах у ЗША. Вопытны ў палітыцы Мак Кейн моцна падтрымаў Грузію: “сення мы ўсе грузіны і мы разам”. Цікава і тое, што звычайныя расійцы таксама не зусім рады гэтай сумнеўнай вайне. Абхаз ці асецін, які нават і бліжэй рускаму гістарычна чым грузін, і нават з рускім пашпартам, ніколі не будзе вітаны ні ў Маскве ні ў Пецярбургу ды і ў любым іншым горадзе Расіі. У кожнага ў памяці расправы велікарускіх шавіністаў над нацменшасцямі ў розных кутках федырацыі. Рэжым, які трымаецца на спробах усіх падагнаць пад слова “рускі” ліквідуе сам сабе. Далей такі курс прывядзе толькі да пагаршэньня сітуацыі ў самой Расіі. Замест ліберальнай палітыкі ў шматныцыянальнай краіне мы бачым аўтарытарныя рэформы, інтэрвенцыю і канфрантацыю свету. Ахілесава пята гэтай ваеншчыны ў тым, як і ў камуністычным СССР. Гэта эканоміка. Псеўдаапазіцыяй мы яшчэ можам замяніць дэмакратыю, але індыкатар гэта стан эканомікі. Рускі капіталізм, што па-факту карумпаваны і неэфектыўны, непрызнаньне ўладамі права прыватнай маемасці на належным узроўні, вядуць да таго што грошы вывозяцца на Захад, іх дзеці зьежжаюць за кардон, а тое што застаецца-транжырыцца. Знікаюць магчымыя інвестыцыі і з імі працоўныя месцы. Расце голад і беспрацоўнасьць. Спатрэба на рускую нафту і газ у сьвеце памяркоўна падае. Залежнасьць ад гэтага мусіць штурхаць на развіцце бізнэсу. Замест гэтага война. Імперыі доўга не трываюць. Апошняя існавала толькі 70 год. Паглядзем што будзе з гэтай. Трымаем рукі за суверэную Грузію!